ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΣΤ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι θέσεις του ΕΕΤΕ για το Εθνικό Μουσείο  Σύγχρονης Τέχνης

Το ΕΕΤΕ σήμερα μέσα σε δύσκολες συνθήκες, διοργανώνει δράσεις και προωθεί σύνθετο και σε βάθος εικαστικό έργο, ειδικότερα: 

1.       Έκθεση  «Αντίσταση τώρα» , έκθεση  που παρουσιάζει έργο 176 σύγχρονων εικαστικών καλλιτεχνών 

2.       Έκθεση «Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση-1936-1949, φυλακές και εξορίες ως το 1967», έκθεση καλλιτεχνών που έζησαν τα γεγονότα

3.      Εργαστήριο Ιστορίας Τέχνης «Εικαστικές Τέχνες και Αντίσταση» ( 8.500 έργα εικαστικών ψηφιοποιημένα)

4.      Ψηφιοποιεί το αρχείο του ΕΕΤΕ δίνοντας το στην δημοσιότητα και προσβασιμότητα σε όλους

5.      Παρεμβαίνει στα ζητήματα  κοινωνικής λειτουργίας και ανάπτυξης της Τέχνης

Το τελευταίο διάστημα στο χώρο του πολιτισμού:

-          Έχουμε καταγγελίες στον τύπο, παραίτηση του πρύτανη στην ΑΣΚΤ, αντίστοιχα φαινόμενα, σε άλλα Νομικά Πρόσωπα του ΥΠΠΟΑ  και τελευταία  έχουμε την άνευ προηγουμένου δημοσιότητα  για το ΕΜΣΤ με εμπλοκή στο Πρόσωπο της κ. Καφέτση και τις καταγγελίες του ΔΣ στο πρόσωπό της.

-          To EETE εκπροσωπείται από το 2000 στο ΔΣ του ΕΜΣΤ, όταν άρχισε να λειτουργεί το Μουσείο και έχει κατ επανάληψη κάνει δημόσια καταγγελίες σε σχέση με τα τεκταινόμενα σε αυτό,  για παρατυπίες, αυθαιρεσίες  και παράκαμψη του ΔΣ από τη Διευθύντρια.

Το ΔΣ του ΕΕΤΕ,  παρεμβαίνοντας στη συζήτηση για το Εθνικό Μουσείο  Σύγχρονης Τέχνης, θέλει να θέσει 0ρισμένα ζητήματα αρχών...

Αυτό που βλέπουμε και θα δούμε, είτε είναι η κ. Καφέτση, είτε κάποιος άλλος Διευθυντής του Μουσείου, με την Πολιτική της ΕΕ και των Κυβερνήσεων στον Πολιτισμό και τις Τέχνες, θα είναι ένα Μουσείο αναπαραγωγή του Χρηματιστηρίου της Τέχνης και των επενδυτών, μια ακόμα μεγάλη αίθουσα εκθέσεων, μακριά και έξω από αυτό που χρειάζεται η κοινωνία.

-           

Η όλη συζήτηση και ο «καυγάς» που έχει ξεσπάσει στην ουσία αποκαλύπτουν ότι πίσω κρύβονται συμφέρονται με επενδυτικά σχέδια στο χώρο του πολιτισμού και κατ’ επέκταση στο ΕΜΣΤ, με αντικειμενικό στόχο να υπάρξει εμπορική δραστηριότητα με σκοπό το κέρδος όσων επενδύουν στην Τέχνη μέσα και έξω από τη χώρα. Για αυτό και παρεμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα  του ΕΜΣΤ: Κτίριο, αναθέσεις έργων, μελέτες, Διοίκηση, διεύθυνση, διαχείριση, αγορές έργων, εκθέσεις,  ανταλλαγές έργων και εκθέσεων, πωλητήρια.  Για να προωθήσουν τον «πολιτισμό των επενδύσεων» -που από τη δεκαετία του 1990 έχει διατυπωθεί ως κυβερνητική πρόθεση –δημιουργώντας έναν άξονα επιχειρηματικής δραστηριότητας  που θα συνδέει την Ελλάδα με τα μεγάλα μητροπολιτικά κέντρα- Για αυτό το λόγο προστατεύουν και δίνουν βάρος στο ρόλο της Διευθύντριας...

Αποδεικνύεται το πόσο δίκιο είχε ο φορέας μας που όταν ψηφιζόταν ο νόμος του ΕΜΣΤ και είχαμε  εκφράσει τη διαφωνία μας, διαφωνία για τον προσανατολισμό και τη λειτουργία του Μουσείου, για τις δικαιοδοσίες του όποιου Διευθυντή, για το ότι τόσο το ΔΣ όσο και ο Διευθυντής διορίζονται  «ελέω Υπουργού».. Εκφράσαμε τότε τη διαφωνία μας  για το ότι δεν υπάρχει θεσμική εκπροσώπιση στο ΔΣ του ΕΜΣΤ –με εξαίρεση τον εκπρόσωπο του ΕΕΤΕ-. Αν θέλετε κατά βάθος προσχηματική είναι η με νόμο εκπροσώπηση στο ΔΣ του ΕΜΣΤ, ενός εκπροσώπου του ΕΕΤΕ γιατί αντικειμενικά είναι μειοψηφία ολόκληρος ο κλάδος μας. Αυτό έχει πολλή σημασία.

Η κεντρική πολιτική των Κυβερνήσεων όσον αφορά στα νομικά πρόσωπα του ΥΠΠΟΑ, ήταν και είναι πολιτική εμπορευματοποίησής τους και πρόσδεσής τους για τα καλά στα ιδιωτικά μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, αντιμετωπίζοντας τον πολιτισμό ως ένα ακόμα χορό επενδύσεων. Οι παρεμβάσεις των ιδιωτικών συμφερόντων αποτυπώνονται με χορηγίες προς το ΕΜΣΤ ( μια ματιά να ρίξετε στο site ΝΕΟΝ του κ. Δασκαλόπουλου  και θα καταλάβετε αυτά που λέμε).  Γνωρίζουμε ότι μερικοί συνάδελφοί μας πιστεύουν ότι έτσι θα προωθηθεί η Τέχνη στην χώρα μας, ίσως, ακόμα να πιστεύουν ότι θα προωθηθεί το έργο τους, η τέχνη τους. Κάθε παραλληλισμός κατά τη συζήτηση, με τα πολύ μεγάλα Διεθνή Μουσεία είναι άτοπος.   Εδώ, στο ΕΜΣΤ, δεν πρόκειται για ιδιωτικό μουσείο, τύπου Moma,  Guggenheim  κλπ, εδώ πρόκειται για δημόσια περιουσία που φτιάχτηκε με τα χρήματα  και τον ιδρώτα του ελληνικού λαού!

Έχει και επίσημα διατυπωθεί ως πολιτικός  στόχος της πολιτικής ηγεσίας και για την πολιτιστική πολιτική το τρίπτυχο: ανταγωνιστικότητα- δημιουργικότητα-επιχειρηματικότητα. Και αυτά εκφράζονται στην πολιτική αγορών και επιλογών του Μουσείου. Στα πλαίσια αυτά είναι εναρμοσμένη η κυβέρνηση  με τις οδηγίες της ΕΕ για το πρόγραμμα « Πολιτισμός – δημιουργικότητα – επιχειρηματικότητα 2014 – 2020». Ξεδιπλώνονται οι αντιθέσεις των συμφερόντων και στο ΕΜΣΤ και εκφράζονται και σε προσωπικό επίπεδο.

Δημιουργεί ερωτηματικά η δήλωση στις 2 Οκτώβρη της  Υφυπουργού κ. Γκερέκου ότι δεν κινδυνεύει ο ρόλος  της Διευθύντριας κ. Καφέτση, λέγοντας ότι πρόθεσή της είναι να δημιουργήσει δίπλα στη Διευθύντρια ένα μικρότερο και ευέλικτο ΔΣ.. Αυτό αν γίνει, θα ενισχύσει την εσωστρέφεια της Διοίκησης του ΕΜΣΤ απομακρύνοντάς το κι άλλο τόσο από τον κόσμο που πληρώνει, όσο κι από τους καλλιτέχνες και από τις συλλογικές διαδικασίες.

-         Οι θέσεις του ΕΕΤΕ για το ΕΜΣΤ

-           

Ένα Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι σαν τα άλλα που ασχολούνται με περιόδους και συλλέγουν και μελετούν έργα αυτών των περιόδων.

Το Σύγχρονο είναι η Τέχνη ΤΩΡΑ.

Σε αυτή την προσέγγιση δεν χωράει η ευκολία της κατάταξης της Σύγχρονης Τέχνης σε περιόδους της εκάστοτε μόδας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τις μεγάλες επενδύσεις.

Σε αυτό το ζήτημα, το Μουσείο της Σύγχρονης Τέχνης δοκιμάζεται. Η θεωρία της Τέχνης οφείλει να γίνει επιστημονική.

Το ΕΜΣΤ οφείλει να είναι επιστημονικό ίδρυμα, προσβάσιμο από το σύνολο των δημιουργών. Να είναι επιστημονικό εργαστήριο, όπου η σύγχρονη δημιουργία, χωρίς αποκλεισμούς, συνδιαλέγεται ανοιχτά με την επιστήμη της Αισθητικής.

Τα μέχρι τώρα μπλαζέ, υπεροπτικά ιδρύματα που υποδεικνύουν (επιδεικνύοντάς τα) στους δημιουργούς “πετυχημένα μοντέλα” έχουν ιστορικά χρεοκοπήσει στην συνείδηση των δημιουργών και των πολιτών ανά τον κόσμο και πρέπει να λάβουν τέλος. Όπως έχουν χρεοκοπήσει και οι εκάστοτε «Πάπες» που κατευθύνουν τις επενδύσεις στην Τέχνη.

Ένα Εθνικό Μουσείο είναι από τη φύση του συλλογικό δημιούργημα, δηλαδή πληρώνεται από τους πολίτες και οφείλει να απευθύνεται σε αυτούς, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και οι δημιουργοί.

Η συλλογική διαχείριση του Μουσείου από θεσμούς που επίσης χρηματοδοτούν οι πολίτες, είναι όρος λειτουργίας του, εάν δίνουμε στις λέξεις “ευθύνη” και “διαφάνεια” το νόημα που έχουν.

Προτείνουμε:

1.        Το ΕΜΣΤ να είναι επιστημονικό ίδρυμα για τη Σύγχρονη Τέχνη, ανοιχτό σε όλους τους δημιουργούς και στο κοινό.

2.       Το Δ.Σ. να αποτελείται από εκπροσώπους επιστημονικών και καλλιτεχνικών θεσμικών οργάνων από το ευρύτερο πεδίο των Εικαστικών Τεχνών. Ο Πρόεδρος να εκλέγεται από το Δ.Σ. και να προΐσταται όλων των υπηρεσιών του Μουσείου. Η θητεία του Δ.Σ. να είναι τετραετής.

3.       Συγκρότηση Συμβουλευτικής Επιτροπής αποτελούμενης από εκπροσώπους επιστημονικών και καλλιτεχνικών θεσμικών οργάνων από το ευρύτερο πεδίο των Εικαστικών Τεχνών. Δικαίωμα συμμετοχής σε αυτή την Επιτροπή να έχουν και εκπρόσωποι αντίστοιχων διεθνών ιδρυμάτων. Η Συμβουλευτική Επιτροπή επεξεργάζεται, εισηγείται και εποπτεύει, κατόπιν έγκρισης από το Δ.Σ. την υλοποίηση της πολιτιστικής πολιτικής (προγράμματα, εκθέσεις, συνέδρια κ.λπ.). Η Συμβουλευτική Επιτροπή προτείνει τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή, ο οποίος προεδρεύει της Επιτροπής και συμμετέχει στο Δ.Σ. χωρίς ψήφο. Η θητεία του Καλλιτεχνικού Διευθυντή μπορεί να ανανεωθεί μόνο για μία φορά. Η θητεία της Συμβουλευτικής Επιτροπής είναι τετραετής, χωρίς δικαίωμα ανανέωσης.

4.      Να οργανώνονται περιοδικές εκθέσεις στα πλαίσια της μορφωτικής δραστηριότητας του Μουσείου. To ΕΜΣΤ να κάνει ανοιχτές προσκλήσεις ενδιαφέροντος προκειμένου να κάνει επιλογές.

5.       Στους χώρους του Μουσείου να μπορούν να λειτουργούν εργαστήρια, όπου παράλληλα θα εκτελούνται προγράμματα καλλιτεχνικής δημιουργίας από ομάδες καλλιτεχνών και θεωρητικών επιστημόνων διαφόρων κλάδων. Οι ίδιοι οι χώροι να είναι και εκθεσιακοί (επισκέψιμοι), όχι μόνο όταν τα έργα έχουν τελειώσει, αλλά και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της επιστημονικής μελέτης.

6.      Σε σύνδεση με τα εργαστήρια να λειτουργούν μικρά αμφιθέατρα για επιστημονική μελέτη και διδασκαλία, και ένα μεγάλο αμφιθέατρο για τακτικές θεωρητικές συναντήσεις διεθνούς χαρακτήρα. Η συμμετοχή καλλιτεχνών και θεωρητικών επιστημόνων απ’ όλο τον κόσμο στα εργαστήρια είναι ανοιχτή, υπό το ίδιο όμως καθεστώς αξιολόγησης των προτεινόμενων προγραμμάτων.

7.       Τα παραγόμενα έργα, μετά από το διάστημα που το Μουσείο τα χρησιμοποιεί για την παρουσίαση της καλλιτεχνικής και επιστημονικής του εργασίας, θα τα διαθέτει υπό προϋποθέσεις στο ελληνικό Δημόσιο. Η Εθνική Πινακοθήκη είναι το είδος του ιδρύματος που μπορεί να συμβάλλει στη διαχείρισή τους, όπως και οι περιφερειακές Δημοτικές.

8.      Δημιουργία διευρυνόμενου σε ενεστώτα χρόνο ηλεκτρονικού αρχείου για το σύνολο, χωρίς αποκλεισμούς, της καλλιτεχνικής δημιουργίας στη χώρα μας και σύνδεσή του (του αρχείου) με τα μεγάλα διεθνή ιδρύματα. Δημιουργία επίσης αντίστοιχου αρχείου διεθνών συνεδρίων και παροχή δυνατότητας online παρακολούθησης τέτοιου είδους συνεδρίων. Στα εκπαιδευτικά προγράμματα θα μπορεί να προστεθεί και ένα ιδιαίτερο τμήμα μελέτης παιδαγωγικών και διδακτικών προσεγγίσεων της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της Αισθητικής. Τέλος, εκδόσεις, ηλεκτρονικές παραγωγές κ.λπ.

9.      Σε όλα τα όργανα του Μουσείου μπορούν να διορίζονται και αλλοδαποί, εφόσον ζουν μόνιμα στην Ελλάδα.

10.   Το κτίριο του ΕΜΣΤ δεν θα πρέπει να έχει μεγάλους αποθηκευτικούς χώρους, πέραν αυτών που χρειάζονται για τα σχέδια, τις μελέτες και τα θεωρητικά κείμενα (προς έκδοση) των προγραμμάτων που έχουν υλοποιηθεί. Αυτά άλλωστε αποτελούν και την πραγματική περιουσία του Μουσείου.

Στο ερώτημα «τι Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης  χρειάζεται η κοινωνία και η Τέχνη», σίγουρα δεν  ανταποκρίνεται το σημερινό ΕΜΣΤ, Μουσείο κατ όνομα «Εθνικό». Είναι ένας ακόμα χώρος που λειτουργεί με ιδιωτικά κριτήρια, παρόλο που χρηματοδοτείται και στηρίζεται από το Δημόσιο χρήμα, δηλαδή από το χρήματα των εργαζομένων

Η κοινωνία και η Τέχνη χρειάζονται ένα ΕΜΣΤ ανοιχτό στην καλλιτεχνική έρευνα και δημιουργία, ένα μουσείο προσιτό στους εργαζόμενους, με ελεύθερη πρόσβαση τόσο των επισκεπτών όσο και της «σύγχρονης» καλλιτεχνικής δημιουργίας σε αυτό.. Μουσείο ,Αγορές έργων, Δωρεές, δράσεις και δρώμενα, υπηρετούν κατά την πάγια θέση μας την τέχνη ως κοινωνικό αγαθό. Θέλουμε Μουσείο δωρεάν  και ανοιχτό για όλους. ένα μουσείο ζωντανό που θα συμβάλει στην ανάπτυξη της τέχνης  και θα στεγάσει τη σύγχρονη τέχνη, την τέχνη του Σήμερα. 

ALESSIO DELFINO EXHIBITION

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗ GALLERY ΔΕΛΗΟΛΑΝΗΣ

ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΛΛΙΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ARTVILLE / 35 ΧΡΟΝΙΑ PERFORMANCE / ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2014

Η ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ARTVILLE

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ ΣΤΗ ΓΛΥΦΑΔΑ

 Με μεγάλη προσέλευση φιλοτέχνων συνεχίζεται στον Πολυχώρο ARTVILLE, Ιάσονος 5, Άνω Γλυφάδα, η επετειακή έκθεση με τίτλο: ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ- 35 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ-PERFORMANCE. ΣΧΕΔΙΑ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΨΗΦΙΑΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ. Η μεγάλη αυτή έκθεση περιλαμβάνει χαρακτηριστικά ζωγραφικά έργα, ψηφιακές εικόνες, επιζωγραφισμένες σφαίρες και βιντεοπροβολές του Κώστα Ευαγγελάτου, που φιλοτεχνήθηκαν με αφετηρία τις περίφημες performance του. Συνθέσεις-ντοκουμέντα από την εποχή των σπουδών του στο Παν/μιο The New School του Manhattan της Νέας Υόρκης καθώς και από τις πολλές περφόρμανς του σε πόλεις της Ευρώπης. Από τις σημαντικότερες είναι οι: "Μνημείο γιά τους νέους που πέθαναν" στη γκαλερί DADA, "Ο θάνατος του Ποιητή", αφιέρωμα στο Λόρδο Βύρωνα, στο British Counsil, "Επιτύμβιο", "Αφιέρωμα στους Paralimpics" στη Βαρκελώνη, "Μνημείο του Αντιμιλιταρισμού", Winterschool στη Γλασκώβη, "Μνημείο της εποχής μας", European Echoes στο Γκέτενμποργκ, "Ilanga's pray" στο Πάρκο Ελευθερίας, Είσοδος" στο Art studio EST, "B.B TRASH" στο Κέντρο Τέχνης και "Homo-decorated Atlas" στο Κ.Ε.Ο της Αθήνας και πολλές άλλες μέχρι το "Τελευταίο ρολό τηλετύπου" στο Παρίσι και το επετειακό "Καβαφικό Δωμάτιο" στην Αθήνα. Όλες αυτές οι ζωντανές εικαστικές παραστάσεις ενέπνευσαν τον καλλιτέχνη να δημιουργήσει ποικίλες εικαστικές συνθέσεις.

 Όπως αναφέρει σε εισαγωγικό του κείμενο ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς: Τα ζωντανά αυτά εικαστικά του έργα βασισμένα σε λιτά εικαστικά μέσα και " νεορομαντικές" αισθητικές ιδέες, σηματοδότησαν με την αισθητική τους δύναμη και τη σημαντική απήχηση που είχαν στο κοινό και τον τύπο, μια προσωπική προσέγγιση στη "ζωντανή" έκφραση και το νέο εικαστικό είδος των performance ή actions.

 Η έκθεση έχει διάρκεια έως το Σάββατο 22/11, όπου στις 7μμ, θα παρουσιαστεί στο artville η νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Ευαγγελάτου με τίτλο: «Πολύσμιγος Αίνος» εκδ. «συλλογές» 2014. θα μιλήσουν: o συγγραφέας δρ. Γεράσιμος Α. Ρηγάτος, ο λογοτέχνης Δημήτρης Ι. Καραμβάλης, η δρ. κοινωνικής ψυχολογίας Σοφία Αράβου- Παπαδάτου. Ποιήματα θα διαβάσει η ποιήτρια Μαριάννα Βλάχου-Καραμβάλη. Ο Κώστας Ευαγγελάτος θα ερμηνεύσει το ποίημα του "Μυθογράφημα" με τον συνθέτη- designer Νίκο Γαρμπή-Nicofilimon.

 Η έκθεση λειτουργεί καθημερινά από 4.00 μμ - 9.00 μμ./ Σάββατο 11.00 πμ-6.00 μμ./ Τρίτη και Κυριακή κλειστά.

«ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ- 35 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ-PERFORMANCE. ΣΧΕΔΙΑ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΨΗΦΙΑΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ»/ ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΩΤΗΣ ΠΑΥΛΑΤΟΣ

Έκθεση του Εικαστικού-Ποιητή Κώστα Ευαγγελάτου
στον Πολυχώρο Artville Γλυφάδας, με τον τίτλο:

«ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ- 35 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ-PERFORMANCE. ΣΧΕΔΙΑ, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΨΗΦΙΑΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ».


“Poi piovve dentro a l'alta fantasia”
«Ύστερα έβρεξε μες στην απάνω φαντασία»
(Dante Alighieri: La Divina Commedia-Purgatorio)
-----
«Η Ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση
και η ποίηση ομιλούσα ζωγραφική»
(Πλάτων).



Τα βαθυστόχαστα λόγια του Πλάτωνα και του Δάντη (Θεία Κωμωδία), που αναφέρονται στην προμετωπίδα της παρούσας γραφής, βρίσκουν την απόλυτη έκφρασή τους στην προσωπικότητα του καταξιωμένου Εικαστικού καλλιτέχνη και Ποιητή, Κώστα Ευαγγελάτου, με την Έκθεσή του να χαρακτηρίζεται από μια «πλημμύρα» παρορμητικής ενέργειας και φιλοσοφικής αποτύπωσης στον καμβά και στο χαρτί, αποτέλεσμα της δημιουργικής έντεχνης ικανότητάς του και της εμπνευσμένης νοητικής του σύλληψης ιδεών και πραγμάτων, ορατών και αοράτων.
Ο γράφων την παρούσα, δεν είναι κριτικός της Τέχνης ή της Λογοτεχνίας για να μπορέσει να αποτυπώσει στο χαρτί το βάθος και το πλάτος της χαρισματικής, πνευματικής, δυναμικής του Εικαστικού και Ποιητή Κώστα Ευαγγελάτου. Οι διακεκριμένοι ιστορικοί της Τέχνης που προλογίζουν την Έκθεση, Λεόντιος Πετμεζάς και Στέλιος Λυδάκης, με τη θαυμαστή διεισδυτική τους κριτική, αποτυπώνουν στο «Δελτίο Τύπου» για την Έκθεση, την «ζωντανή» έκφραση και το «νέο εικαστικό είδος των performance ή actions», που χαρακτηρίζουν τα εικαστικά έργα του Κώστα Ευαγγελάτου.
Ο γράφων την παρούσα, ως θεατής-επισκέπτης των εικαστικών δημιουργιών, και ως αναγνώστης του εμπνευσμένου ποιητικού έργου του Κώστα Ευαγγελάτου, προσπαθούσε πάντοτε να γίνεται – όσο είναι δυνατόν – «συνταξιδιώτης» στα μονοπάτια του στοχασμού, του διαλογισμού, της φαντασίας και των ιδεών του, απολαμβάνοντας τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις, τη στάση και θεώρηση του, στην υπαρξιακή μας πορεία.
Δεν ξέρω αν μπορώ να ερμηνεύσω (αδαής ερμηνευτής-ανιχνευτής της Τέχνης και της πολυσημίας και της δυναμικής των λέξεων του ποιητικού λόγου) το είδος της εικαστικής τέχνης του Κώστα Ευαγγελάτου, θα μπορούσα όμως να πω ότι χαρακτηρίζεται από πολλαπλές εναλλαγές ρεαλισμού, ιμπρεσιονισμού, αφηρημένης έκφρασης και θα τολμούσα ακόμη να πω και μεταμοντέρνας τέχνης.
Ο Κώστας Ευαγγελάτος εκφράζει τη φιλοσοφία του με την οπτική αντίληψή του, όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος και την στιχουργική του έμπνευση, όπως αυτή ρέει από τις έλικες του μυαλού του και του συναισθηματικού του κόσμου.
Τα πρωτοποριακά εικαστικά έργα του και ο εμπνευσμένος «δωρικός» ποιητικός του λόγος, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τεκμήρια ιδεαλιστικού διαφωτισμού για τον άνθρωπο, που τόσο πολύ – ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή – έχει ανάγκη για την δόμηση της υπαρξιακής του ταυτότητας. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η αποτυπωμένη στον καμβά με τον χρωστήρα του, «ασάλευτη» εικόνα, στα μάτια του θεατή γίνεται «ζωντανή» αίσθηση και μαζί με τον ποιητικό του λόγο δημιουργούν αισθήματα ψυχικής ανάτασης και πνευματικής μεταρσίωσης.
Ο Κώστας Ευαγγελάτος, στα δημιουργικά έργα του, προσπαθεί να αποτυπώσει άφθαρτες αξίες, αλλά και εκείνες που στην πορεία χάνονται. Αλήθεια, τι είναι η ζωγραφική και ο ποιητικός λόγος; Θα μπορούσα να πω ότι είναι «ιδέα», που η μεταμοντέρνα υψηλή τεχνολογία (τεχνητή νοημοσύνη) δεν θα μπορέσει ποτέ να δημιουργήσει.
Δεν ξέρω αν οι Εικαστικές Τέχνες, η Λογοτεχνία και ο Ποιητικός Λόγος μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο· ένα όμως είναι βέβαιο ότι στη σημερινή εποχή της συνεχώς εξελισσόμενης υψηλής τεχνολογίας, έχουμε μεγάλη ανάγκη από τον πνευματικό και τον καλλιτεχνικό κόσμο, για την διατήρηση των άφθαρτων ανθρωπιστικών αξιών (Albert Einstein: «Προσπάθησε να γίνεις, όχι επιτυχημένος, αλλά άνθρωπος με αξίες»).
Εύχομαι κάθε επιτυχία στην Έκθεση των Εικαστικών Έργων και του Ποιητικού Λόγου του Κώστα Ευαγελάτου. Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι παράγουν Πολιτισμό!

Φώτης Παυλάτος. Γιατρός-Λογοτέχνης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Βαλτετσίου 42, Τ.Κ.: 106 81 Αθήνα  FAX : 210 / 33.01.408  e-mail:chafartg@otenet.gr

Τηλ : 2103300016  εσ.107                                                         Αρ. Πρωτ.: 1520

         ΔΤ:23

                                                    

                                                ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 
                        ΓΙΑ  ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Η ανακοίνωση του Δ.Σ. του ΕΜΣΤ (15/10/2014) έρχεται να δώσει νόημα στα δημοσιεύματα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη διαβεβαίωση της κας Γκερέκου στον Τύπο ότι η θέση της Διευθύντριας κας Καφέτση δεν κινδυνεύει.

Οι θέσεις του Δ.Σ. του ΕΜΣΤ στην ανακοίνωση θέτουν το ζήτημα της δυσλειτουργίας του Μουσείου εξαιτίας της πρακτικής της Διευθύντριας να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις του Δ.Σ. ή να τις αλλοιώνει, ακόμα και να αποκρύπτει έγγραφα από αυτό. Με αυτό τον τρόπο, η Διευθύντρια υποβιβάζει τη λειτουργία του ΕΜΣΤ σε προσωπική της υπόθεση.

Η ανακοίνωση του Δ.Σ. του ΕΜΣΤ ιδιαίτερα θέτει ζητήματα για πρακτικές που ακολουθεί η Διευθύντρια, που πρέπει να ερευνηθούν αμέσως από το ΥΠΠΟΑ, διότι θέτουν ευθέως ζητήματα νομιμότητας σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της περιουσίας του Μουσείου.

Τα πιο πάνω εξηγούν ως ένα σημείο την αρνητική σχέση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης με τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία.

Γνωρίζουμε δεκάδες καλλιτέχνες (οι περισσότεροι αποφεύγουν να το δηλώσουν) που έχουν προσφερθεί να δωρίσουν έργα τους στο Μουσείο, και έχουν αγνοηθεί.

Δεν είμαστε της άποψης της άκριτης αποδοχής.

Δεν είμαστε καν της άποψης να μετατραπεί το ΕΜΣΤ σε μία αενάως διογκούμενη αποθήκη έργων Τέχνης, τα περισσότερα εκ των οποίων, λόγω του μεγάλου αριθμού, σύντομα δεν θα είναι δυνατόν να εκτεθούν. Π.χ. από τα 1.014 έργα, που αριθμεί σήμερα η συλλογή του Μουσείου, στην έκθεση των εγκαινίων προβλέπεται να εκτεθούν τα 416.

Το ζήτημα της δωρεάς έργων Τέχνης αφορά περισσότερο τις ανά την επικράτεια δημόσιες και δημοτικές πινακοθήκες.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, προκειμένου να διασφαλίζει τον εθνικό και διεθνή του χαρακτήρα και την εθνική και διεθνή δραστηριότητά του, οφείλει:

α) Να έχει γερό εφαλτήριο στην Τέχνη που παράγεται στην Ελλάδα σήμερα. Αυτά περί ποσοστών και ποσοστώσεων και αντιεπιστημονικά είναι, και δεν υπηρετούν τη σύγχρονη Τέχνη στο διεθνές επίπεδο.

β) Να είναι υποχρεωμένο να είναι ανοιχτό στην Τέχνη σε ενεστώτα χρόνο (όχι σαν επιλογή ενός ατόμου). Ως υποχρέωση ξεπερνάει και την πλέον άριστη ατομική επιλογή και γίνεται επιστημονική υπόθεση θεσμικού οργάνου, του οποίου τα μέλη  προέρχονται από θεσμικούς φορείς.

Αντίθετα, η μέχρι τώρα πολιτιστική πολιτική, την οποία διακηρύσσει η Διευθύντρια εν όψει της λειτουργίας του Μουσείου, είναι ότι ήρθε η ώρα των χορηγών. Η “εισβολή” χορηγών, μετατρέπει το Εθνικό ΄Ιδρυμα σε εκθετήριο επενδύσεων όπως π.χ. του κ. Δασκαλόπουλου, ο οποίος, με χορηγία 300.000 ευρώ το χρόνο,  ενοικιάζει χώρο μαζί με επιμελητή για την προβολή των συλλογών του. Με αυτό τον τρόπο, το Εθνικό Ίδρυμα μετατρέπεται σε εκθετήριο επενδύσεων. Με άλλα λόγια, η πολιτεία πληρώνει εκατομμύρια ευρώ για να κατασκευάζει εθνικό χώρο, μέσα από τον οποίο προβάλλονται ιδιωτικές συλλογές − πέρα από την έκθεση δανικών έργων από ιδιωτικές συλλογές. Έτσι, οι «ντόπιοι» καλλιτέχνες, παλαιότεροι κατά το πλείστον, ως εκπρόσωποι μίας δήθεν ιστορικότητας, και κάποιοι νεότεροι (μετά 1990), γίνονται “γαρνιτούρα” ώστε να προβάλλονται οι “διεθνείς πρωταγωνιστές-πρότυπα”.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονη Τέχνης, ή θα είναι ένα επιστημονικό ίδρυμα ψηφιακής τεκμηρίωσης απόλυτα ανοιχτό στο σύνολο της καλλιτεχνικής δημιουργίας στη χώρα μας, συμβάλλοντας έτσι στην αισθητική καλλιέργεια των πολιτών που το πληρώνουν, ή θα είναι ένα επαρχιώτικο franchise χρηματιστήριο που θα προβάλλει καλλιτεχνικά προϊόντα ως πρότυπα των χρηματιστηριακών κέντρων, προς τέρψη και όφελος μιας ελίτ που αρέσκεται να “παίζει”, να βγάζει χρήμα και από το χώρο της Τέχνης.

Δεν είναι τυχαίο που για την κοινωνική συνείδηση στη χώρα μας, όπως και των ξένων για μας, ο ελληνικός πολιτισμός ταυτίζεται με τα αρχαία.

Η πολιτεία οφείλει να πάρει ριζικά πλέον μέτρα, ώστε το ΕΜΣΤ να υπηρετεί την ανάγκη για σύγχρονο πολιτισμό των πολιτών που το πληρώνουν.