Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

ΤΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ART STUDIO "EST" / ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, 2020.

ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ/ «ΤΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ART STUDIO EST», Επέτειος 30 χρόνων από την ίδρυση του στην Αθήνα.------ Σε Ευρωπαικές πόλεις όπως το Βερολίνο, η Πράγα, το Άμστερνταμ, η Γλασκώβη, η Βαρκελώνη, το Γκέτενμποργκ αλλά κύρια στις Αμερικανικές μεγαλουπόλεις Νέα Υόρκη, Σικάγο, Βοστώνη, Σαν Φρανσίσκο κατά τη δεκαετία του 1990 είχαν αναπτύξει καλλιτεχνική και ακτιβιστική δράση ομάδες καλλιτεχνών με κοινούς στην ουσία στόχους και κίνητρα για ανεξάρτητη από οικονομικούς παράγοντες επιβολής και μεσάζοντες προβολή της σύγχρονης δημιουργίας. Εναλλακτικοί χώροι, κοινά εργαστήρια, μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, πολιτιστικά στέκια και bars απέκτησαν μεγάλη και ανθεκτική δυναμική, με κύριο αίτημα τις αξίες της τέχνης και τον προβληματισμό. Το φαινόμενο βέβαια αυτό δεν ήταν νέο. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα είχαν συγκροτηθεί ακαδημαικές ή ελιτίστικες ομάδες καλλιτεχνών στα πλαίσια της αστικής διαχείρισης της τέχνης και της συντεχνιακής λογικής, συχνά με τυπική υπόσταση ,αλλά και άτυπες αυτόνομες ομάδες που είχαν άμεσα ή έμμεσα την συνεκτική τους βάση στα διδάγματα του σουρρεαλισμού, του ντανταισμού και αργότερα του fluxus. Οι πρώτες άφησαν αμυδρά το συντηρητικό στίγμα τους αλλά οι δεύτερες έγιναν πηγές έμπνευσης και πειραματισμών για τους νεότερους καλλιτέχνες. Σημειωτέον ότι από την δεκαετία του 1970 κύρια μετά τον επαναστατικό Μάη του 1968 στο Παρίσι που είχε διεθνή απήχηση για την εκπαίδευση, την ελευθερία της έκφρασης και την τέχνη σαν εργαλείο διαφωτισμού είχε αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα αμφισβήτησης για το κατεστημένο. Την ιδέα για την ίδρυση μιας δραστήριας καλλιτεχνικής ομάδας συνέλαβα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη Νέα Υόρκη, όπου το 1984 ήρθα σε επαφή με διάφορα ομαδικά σχήματα κύρια στο πεδίο των εικαστικών περφόρμανς. Στην Αθήνα οι υπάρχουσες τότε ομάδες είχαν τον χαρακτήρα εργαστηρίου και υποτυπώδη προβολή. Το εγχείρημα μου όμως υλοποιήθηκε αφού πέρασε διάφορα στάδια επικοινωνίας, συνεργασιών σε performace, όπως το «Μνημείο για τους νέους που πέθαναν νωρίς», με αφορμή τα θύματα από το AIDS στην Γκαλερί DADA και κοινού ιδεολογικού άξονα με φίλους καλλιτέχνες και διανοούμενους τον Οκτώβρη του 1990 στην Αθήνα. Οι ιδρυτικοί κύριοι στόχοι του ART STUDIO EST διατυπώθηκαν σε διακήρυξη που καθόριζε συνοπτικά τις θέσεις των μελών του: 1. Η ελεύθερη έκφραση, ανεξάρτητη από το «μάρκετιγκ» που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία. 2. Η αντίθεση σε κάθε είδους «κιτς», στον στείρο φορμαλισμό και γενικά στην τυποποίηση της τέχνης. 3. Η προσπάθεια για διάθεση των έργων της ομάδας με το μέσον της ανταλλαγής in natura (δηλ. ανταλλαγή σε είδος). 4. Η διαρκής προσπάθεια των μελών μέσα από την έρευνα σε όλους τους τομείς της έκφρασης, που αποσκοπεί αφ’ ενός σε μια συνεχή ανανέωση της ομάδας και αφ’ ετέρου κάθε μέλους της. 5. Οι τακτικές παρουσιάσεις των έργων της ομάδας σε χώρους Αιθουσών Τέχνης. 6. Η διοργάνωση διαλέξεων, συζητήσεων και η ενημέρωση σε θέματα Τέχνης. 7. Η εικαστική δράση των μελών αναφορικά με τα προβλήματα- αισθητικά, εννοιολογικά, αξιοκρατικά, οικολογικά- που καθορίζουν το δημιουργικό πεδίο του κάθε καλλιτέχνη, αλλά και το γενικό πολιτιστικό φάσμα της εποχής μας. Η πορεία του ART STUDIO«EST» συνδέεται ιστορικά με το Δήμο Ζωγράφου, αφού η πρώτη έδρα του βρισκόταν στην οδό Ταξίλου, ενώ σημαντικές εκθέσεις παρουσιάστηκαν σε δημοτικούς εκθεσιακούς χώρους, όπως στη «Βίλλα Βοναπάρτη», 1992, στο Μουσείο Κοτοπούλη, 1997 και στο Μουσείο «Γ. Γουναρόπουλος», 2010. Επίσης σημαντικές εκθέσεις έγιναν σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων το 1993, το 1994, το 1996, το 2000 και το 2002 στο Κέντρο Τεχνών, Πάρκο Ελευθερίας, στο Ευρωπαικό Κέντρο Τέχνης το 2004, στο Ίδρυμα Πολιτισμού και Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης» το 2009, στην Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας τo 2001, στη Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη στο Αργοστόλι το 2005, στο Maison de la Grece στο Παρίσι το 2010, κ.α. Το «EST» δεν στόχευε μόνο στην καλλιτεχνική έκφραση, αλλά και στη θεωρητική διερεύνηση του αισθητικού αντικειμένου. Η αισθητική άπτεται αυτού που θα αποκαλούσαμε «Αλήθεια» και που ενδεχομένως φέρει ποικιλόχρωμες διαβαθμίσεις από τα σπαράγματα του Ηράκλειτου μέχρι τις ρήσεις του Νίτσε και τα δοκίμια του Χάιντεγκερ. Στην ήδη υπάρχουσα φιλική σχέση των αρχικών μελών προστέθηκε ο διάλογος που ουσιώδης και δημιουργικός έδρασε θετικά. Οι δημιουργίες του κάθε καλλιτέχνη εμπλουτισμένες από το ομαδικό πνεύμα ανέδειξαν την προσωπική καλλιτεχνική βούληση. Με γοργή εξελικτική πορεία αναπτύχθηκε η κινητικότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Με εμπειρική διάθεση τα μέλη της ομάδας ξεπέρασαν τα όρια του εικαστικού τομέα που αντιπροσώπευαν αρχικά προεκτείνοντας τις εμπνεύσεις τους με νέους τρόπους και εκφραστικά μέσα. Ιδιαίτερα προωθήθηκαν εκθεσιακά η φωτογραφική και η ψηφιακή τέχνη με τις ποικίλες εφαρμογές τους καθώς και η videoart. Διοργανώθηκαν ποιητικές αναγνώσεις, μαθήματα τέχνης με μοντέλα και εκδόσεις λευκωμάτων. Έγιναν επίσης δωρεές έργων των μελών στο Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών του Δ. Ζωγράφου, 1994 και στο Μουσείο Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, 1994-95. Πράγματι ο κοινός προσανατολισμός και ο συναφής προβληματισμός για σύγχρονα ζητήματα τέχνης και αισθητικής καθώς και η διάθεση για συνεχή έρευνα και παραγωγικό πειραματισμό συντέλεσαν στην επιτυχία της απόπειρας. Έτσι, παρά την πολυφωνία των εκφραστικών τρόπων των μελών και τον σεβασμό της ιδιαιτερότητας του καθενός, τα μέλη και οι συνεργάτες της ομάδας πέτυχαν να δρουν συλλογικά και δυναμικά, σε μία εποχή έντονης προβολής της ατομικότητας, της απομόνωσης του καλλιτέχνη και της αδυναμίας του να προβληθεί επάξια στα πεδία της κυκλωματικής πραγματικότητας.» Συμμετείχαν κατά περιόδους πολλοί γνωστοί αλλά και νεότεροι εικαστικοί δημιουργοί, με την στενή αλλά και την ευρεία έννοια του όρου. Στα έντυπα τρίπτυχα ενημερωτικά δελτία που κυκλοφορούσαν με φωτογραφίες έργων, κριτικά και θεωρητικά σημειώματα των Αλέξη Αδάμ, Ευάγγελου Ανδρέου, Στέλιου Λυδάκη, Δώρας Φ. Μαρκάτου, Susana Bautista, Εργίνας Ξυδούς, θόδωρου Πανάγου, Αννίτας Πατσουράκη, Λεόντιου Πετμεζά, Νίκου Θ. Χολέβα) αναγράφονται τα ονόματα των μελών και των συνεργατών που στελέχωσαν το «EST». τα ονόματα των μελών και των φίλων συνεργατών αναφέρονται ονόματα δεκάδων καλλιτεχνών. Ανάμεσα τους οι: Μιχαήλ Αγγελάκης, Γιάννης Αδαμαντίδης, Ευγενία Αθανασάκου, Φώτης Αλεξάνδρου, Γιάννης Αντωνάκος, Κίμων Αξαόπουλος, Κωστής Βολουδάκης, Πηνελόπη Βολτέρρα, Ντέιβιντ Γκούλντ, Όλγα Βαξεβανέρη, Τεό Βασιλόπουλος, Τάκης Βεκόπουλος, Μαρκ Γουέδερερ, Βούλα Δασκαλοπούλου, Γιάννης Δενδρινός, Μαργαρίτα Εκκλησιάρχου, Φρέιζερ Έλλιοτ, Κώστας Ευαγγελάτος, Αλίκη Ζημαρίτου, Αγγελική Ιωάννου, Θεόδωρος Καβάσης, Μίρκα Κακαδέλη, Μάκης Καλαβίτης, Μανουέλ Καλιέγκος, Άντριου Κάουι, Γιάννης Κανελλόπουλος, Σίμος Καραφύλλης, Ρούλα Καραπάνου, Απόστολος Ε. Καρμίρης, Ελίνα Κατσιούλα, Μανώλης Κονταξάκης, Νεκτάριος Κόντης, Μαίρη Κυριαζοπούλου, Τομ Λάστο, Λιάνα Λεμονά, Τάκης Λουκάτος, Νίκος Λουκά, Όλγα Μαντζουράνη, Βάσω Μαράλιου, Δημήτρης Μηλιώνης, Μανώλης Μυλωνάκης, Βολφ Μούγιαννης, Γκέιλ Μπάγερ-Άντονυ, Στέλιος Μπακλαβάς, Έρλ Μύλλερ, Λαμπρινή Μποβιάτσου, Παναγιώτης Νικολόπουλος, Ζέτα Ντεκοπούλου, Ελένη Ντίνια-Μπούνταλη, Ρούλα Ντούλη-Αλεξίου, Καρίν Ντουμπάρ, Μανόν Πανά-Καϊρη, Δημήτρης Πανταζίδης, Ερρίκος Ράης, Ιωσηφίνα Σάρρου, Γεωργία Σεφερλή, Τάκης Σιδέρης, Ελένη Σιδηροπούλου, Άννα Σκαρλάτου, Μαρία Σπύρο, Νανά Στεργιοπούλου, Μαρία Στέφωση, Θανάσης Σφυρής, Γιώργος Συράκης, Τζίμ Τζέρεπ, Αριστομένης Τσολάκης, Βασίλης Σαργέντης, Λία Σβώκου, Ισμήνη Βογιατζόγλου-Σκληρού, Αφροδίτη Σπαντιδέα, Παχώμιος Τσαβαρής, Ρίτα Βέργου -Χαρτουλάρη, Κατερίνα Χατζή, Ελένη Χατζηπουλίδου, Γιάννης Χίος, κ.α. Καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών συμμετείχαν ευγενικά σε εκδηλώσεις της ομάδας τέχνης: Body and Soul- ΙLANGA, Τούλα Βλάχου, Γεράσιμος Γαλανός, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Ηρόδοτος Καβάσης, Μάριος Καζάς, Τάκης Λουκάτος, Λίνα Μαρκάκη, Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη, Φρίξος Μόρτζος, Candy Finlauson, Γιώργος Παντελεάκης, Χρήστος Πρόντης, Βίκυ Πρωτογεράκη, Ιωάννα Σκληρού, Χαρά Τόμπρα, χορωδιακά σχήματα όπως η Μουσική Σχολή Δάφνης κ.α. Διαχρονικά οι θεωρητικοί στόχοι που διατυπώθηκαν το 1990 είχαν ουσιαστική απήχηση και ενδυνάμωσαν πολλές νεότερες ομάδες με ανάλογες αισθητικές επιδιώξεις. Κώστας Ευαγγελάτος, Ιδρυτής του Art Studio EST.---- http://www.gisi.gr/evangelatos/index.php/category/art-studio-est/

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2020

OI ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΝΕΦΕΛΟΜΟΡΦΙΕΣ MOY ΣΑΝ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ / ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

OI ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΝΕΦΕΛΟΜΟΡΦΙΕΣ MOY ΣΑΝ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ.---- Οι Νεφελογραφίες» ήταν στην πρώτη φάση τους περί το 1994-1995 αφετηρία μιας νέας οπτικής προσέγγισης του φαινομενικά ατέρμονου τοπίου, που έχει συνθετική του βάση την παράλληλη σχέση ουρανού και γης, ουρανού και θάλασσας, ουρανού και «διφορούμενων» επιπέδων που καλύπτουν τα νεφοσκεπή τμήματα της ατμόσφαιρας. Τα έργα αυτά ήταν και μια καταληκτική αποκρυστάλλωση της ήδη πολύχρονης αναζήτησης μου πάνω στις χρωματικές σχέσεις και την έμφυτη τάση μου για ένα τύπο χρωματικού «σχεδίου» που μου έδινε τη δυνατότητα να ζωγραφίζω με άνεση τόσο εκ του φυσικού, όσο και από τη φαντασία μου. Ήδη μετά την τρίτη έκθεση έργων μου της ενότητας «Σωματογραφίες-bodygraphics» στη GalleryDada της Αθήνας τo 1989 και την έκδοση τους σε λιθογραφίες, portfolio τέχνης (Dada Art Gallery,1988) και στη Νέα Υόρκη, (BOA Editions, N.Y,1989) είχα ουσιαστικά ολοκληρώσει τις ανατομικές μου μελέτες, «Anatomical compositions, variations and elaborations» με θέμα το γυμνό ανθρώπινο σώμα που είχαν εκτεθεί αρχικά στο Γαλλικό Ινστιτούτο στην Καλαμάτα το 1983 και στη συνέχεια το1984 στη γκαλερί του Writers and Books, Ιnc. στο Rochester της Νέας Υόρκης (κείμενο pr. A. Poulin, jr.) κατά την διάρκεια των εικαστικών σπουδών μου στο University The New School στο Manhattan. Δεν έπαψα βέβαια να ασχολούμαι με το ανθρώπινο σώμα στο τελάρο και στο χώρο, αλλά όχι πλέον με τη συγκεκριμένη οπτική δηλαδή ανθρώπινα μέλη με εγχάρακτες γραφές εννοιών, τόσο στα σώματα όσο και στα φόντα των έργων. Οι συνθέσεις αυτές ήταν με ολιγόφωτη χρωματική γκάμα, πολλές φορές ασπρόμαυρη σχεδίαση η δίχρωμη τονική διατύπωση. Έτσι, σχεδόν παράλληλα με τη δημιουργία των Σωματογραφιών- Bodygraphics, προχώρησα στην ανάπτυξη συνθέσεων με μελάνι σε καμβά, όπου γράμματα, ονόματα, αριθμοί και σύμβολα ύφαιναν γεωμετρικές συνθέσεις. Οι «Συλλήψεις-Conceptualizations», με αναφορές προέλευσης τα προγενέστερα μικρά σχέδια μου, τις «Ιδεογραφίες», εκτέθηκαν πρώτη φορά στην Lowenstein Gallery του Fordham University at Lincoln Centerστη Νέα Υόρκη το 1985. Ολοκληρώθηκαν σαν ενότητα το 1988, με την παρουσίαση τους στην ατομική μου έκθεση στο Centre Culturel «Les Fontaines» στο Σαντιγύ της Γαλλίας (κείμενα: Βιβή Βασιλοπούλου, δρ.Στέλιος Λυδάκης, Δήμητρα Τσαλαμά). Eκδόθηκαν σε κάρτες, portfolio τέχνης της σειράς «Photothiki» (κείμενο Βιβή Βασιλοπούλου), αφού εκτέθηκαν στη Gallery «F» στην Αθήνα το 1989. (κείμενα: Ερρίκος Μπελιές, δρ.Στέλιος Λυδάκης). Η συνήθεια μου να δουλεύω ταυτόχρονα δύο κύριες θεματικές και τεχνοτροπικές ενότητες συνεχίστηκε. Αφενός συνέχιζα με τα «Εννοιακά τοπία», στα οποία εγκαταλείπω την απόλυτη γεωμετρικότητα και εισάγω στα αλληλένδετα χρωματικά επίπεδα φυσικά στοιχεία - ουρανός, νερό, βροχή, σύννεφα, βλάστηση, φωτιά- που αποδίδονται με την χρήση τέμπερας και αυγοτέμπερας σε συνδυασμό με μονοτυπικές προσθήκες. Αφετέρου μετέφερα παραλλαγές με τις συνθετικές ιδέες των και τις ανάλογες γραφές-χαράξεις της ενότητας «Συλλήψεις» σε μεγάλων διαστάσεων πίνακες. Η φορμαλιστική αυτή μεταφορά ήταν μια εντυπωσιακή οπτική μεγέθυνση των αισθητικών μου ιδεών. Τους προσέδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο χώρο και κάποια διακοσμητική διάσταση, που η αυστηρότητα του αρχικού άσπρου- μαύρου, τοποθετούσε τις συνθέσεις μου με πρώτη ματιά στην «εγκεφαλική»τέχνη (αν και εγώ δουλεύω πάντα συνειρμικά και συναισθηματικά, βασισμένος σε προσωπικά βιώματα), κάνοντας τες έτσι, σχεδόν απρόσιτες στο μέσο κοινό. Τα νέα σχηματικά συμπλέγματα με έντονα ακρυλικά χρώματα και λάδια που είχα την πεποίθηση ότι θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν οι συνθετικές τους δομές και ιδέες σε ποικίλες εφαρμογές σε δημόσιους χώρους, μου άνοιξαν το κεφάλαιο έργα σε σχέση και ένταξη σε αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Τα έργα αυτά εκτέθηκαν αρχικά σε ομαδικές εκθέσεις στις Αίθουσες Τέχνης Επίπεδα το 1992, στη Βίλλα Βοναπάρτη του Δήμου Ζωγράφου, στο Χώρο Σύγχρονης Τέχνης της Vicky Draκos-Art τo 1992, στο Κέντρο Τεχνών Δ. Αθηναίων-Πάρκο Ελευθερίας το 1993 (κείμενο Εργίνα Ξυδούς) και αργότερα στην αναδρομική έκθεση μου «Scriptorium» στο Κέντρο Τεχνών Δ. Αθηναίων-Πάρκο Ελευθερίας το 1999 (κείμενο καθ. Στέλιος Λυδάκης). Παράλληλα με όλα αυτά που απαιτούσαν καθημερινή δουλειά ιδιαίτερα κοπιαστική πνευματικά και επιζητώντας κάποια εσωτερική γαλήνη, άρχισα να ζωγραφίζω πάλι εκ του φυσικού. Τα Καλοκαίρια του 1992, 1993, 1994 στην Κεφαλονιά, Ιθάκη, Νίσυρο, Γιαλί, Ρόδο, Μυτιλήνη, Λήμνο, Άνδρο, Μύκονο και Σαντορίνη αφέθηκα και μελέτησα την οπτική χαρά της ομορφιάς του φυσικού τοπίου. Φιλοτέχνησα με μολύβια, μελάνια και τέμπερες, αρκετά έργα επί τόπου και άλλα που έκανα ύστερες επεμβάσεις στο ατελιέ μου. Σιγά σιγά πέρασα με αφαιρετική διαδικασία στη συνθετική αντίληψη της σειράς με τις «Νεφελογραφίες». Αφορμή για αυτή μου τη στροφή στάθηκε ένα παλιό έργο μου με ακρυλικό, από τη σειρά των συνθέσεων μου που είχαν εκτεθεί το 1981 στη γκαλερί της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στην Αθήνα (κείμενα, A. Poulin, jr., Άγγελος Φουριώτης). Αυτές οι συμβολιστικές αντιμιλιταριστικές συνθέσεις, με στρατιωτικά εξαρτήματα, είχαν όλες για φόντο νεφελώματα. Στην συγκεκριμένη μικρή σύνθεση υπήρχε η γραμμή του ορίζοντα και μόνον. Από κάτω της μια σκούρα γκρίζα λωρίδα ακαθόριστου τοπίου και από πάνω της σχηματισμοί νεφών με ολιγόφωτες αποχρώσεις δειλινού. Παρατηρώντας ξανά αυτό το έργο, που πάντα η θέαση του μου έδινε ψυχική ανάταση, φαντάστηκα μια μεγάλη σειρά έργων με ανάλογη συνθετική δομή, που θα μου έδιναν όμως την δυνατότητα να αναπτύξω χωρίς περιορισμούς τις χρωματικές μου δυνατότητες. Έτσι άρχισα, πυρετικά σχεδόν, να δουλεύω νεφοσκεπείς επιφάνειες, με ενθουσιασμό και γοητευμένος από τις χρωματικές τονικότητες και ενίοτε απρόβλεπτες ανταύγειες. Όσο για τις γραφές και τις χαράξεις εννοιών, στοιχεία που υπήρχαν σε όλες σχεδόν τις προηγούμενες φάσεις της αναζήτησης μου, απλοποιήθηκαν σε γραμμές που ελίσσονται σχεδόν αδιόρατα, συμπλέκονται και δίνουν κατευθύνσεις στα σύννεφα. Οι «Νεφελογραφίες» μου ήταν η ενότητα δουλειάς με την μεγαλύτερη ζωγραφικότητα, έντεχνες υποβλητικές λαζούρες και πρόσληψη του «αττικού αλλά και του ιόνιου φωτός». Συγκεκριμένες και αφηρημένες ταυτόχρονα, οικείες αλλά και αινιγματικές ήταν αναμφισβήτητα εικαστικά προιόντα της ζωγραφικής μου άνεσης και μελέτης του ουρανού. Μου ήταν βέβαια γνωστή η θεματική ενασχόληση του μεγάλου Άγγλου τοπιογράφου Ουίλιαμ Τέρνερ καθώς και οι φωτογραφικές λήψεις νεφών ψυχογραφικής διάστασης από τον σημαντικό και πρωτοπόρο Σουηδό δραματουργό Αύγουστο Στρίντμπεργκ. Η εκθεσιακή πορεία των ΝΕΦΕΛΟΓΡΑΦΙΩΝ μου από το 1995 που εκτέθηκαν στον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δ. Αθηναίων (κείμενα: δρ.Στέλιος Λυδάκης, dr. Susan Smith Bautista) μέχρι σήμερα υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική και πλούσια σε έργα. Ενδεικτικά αναφέρω τις εκθέσεις στη Σύρο, στο Ναύπλιο, στο Αργοστόλι, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, στην Κόρινθο, στην Λευκάδα, στην γκαλερί Opus 39 της Λευκωσίας (κείμενο Δώρα Φ. Μαρκάτου). Επίσης στην Magna Gallery (κείμενο Λεόντιος Πετμεζάς), στο Artower Agora, στο Κέντρο Δικανικών Μελετών στην Αθήνα (κείμενο καθ. Κώστας Ε. Μπέης) κ.α. Η έκθεση τους στην Down Town, Marathianakis Art Gallery στην Αθήνα το 2006 στην έκθεση «Νεφελογραφίες και Κιονόκρανα» (κείμενο Χρύσανθος Α.Χρήστου) καθώς και η έκθεση τους στην Πινακοθήκη Δήμου Κέρκυρας το 2010 στην έκθεση «Μορφές και Νεφελόφωτα» (κείμενο Μαρία Μελέντη) ήταν σταθμοί της εικαστικής μου πορείας. Ήδη πριν το 2010 στα ουράνια επίπεδα και φόντα άρχισαν να αναφαίνονται μορφές πνευματικής διάστασης. Η μεταμόρφωση των Νεφελογραφιών μου σε Νεφελομορφίες προσέδωσε ένα νέο στοιχείο στη δομή των νεφελωμάτων και των απίθανων σχημάτων που αναδύονται σε αυτά. Η αποκρυστάλλωση των φανταστικών μορφών στην χρωματική επιφάνεια των ουράνιων πεδίων, με διακριτική γραφή φοράς και έκφρασης ολοκληρώνουν την αισθητική μου έρευνα, μέσα από πολύχρονες και πολυσχιδείς διαδρομές. Οι αναζητήσεις και οι τρόποι μου αυτοί είχαν στόχο ανέκαθεν την πρόκληση μιας ποιητικής μέθεξης, που σε ύψιστο βαθμό προξενεί και προσφέρει η ομορφιά και η ωραιότητα της φύσης, σαν αντίδοτο και προστατευτικό δίχτυ έναντι της ποικιλότροπα πληγωμένης καθημερινότητας και των μεγάλων πάσης φύσεως δυσεπίλυτων αδιέξοδων που ταλανίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες και τους πολίτες. Το σύνολο των Νεφελογραφιών- Νεφελομορφιών εκτέθηκε στο Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών- Ίδρυμα Βούρου- Ευταξία το 2016-17 σε έκθεση αναδρομικού χαρακτήρα. (κείμενα: δρ. Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν, καθ. Στέλιος Λυδάκης, Ευαγγελία Νάκα). Ορισμένες από τις συνθέσεις αυτές εκτίθενται πλέον μόνιμα στη συλλογή της Σύγχρονης Πινακοθήκης Villa Ροδόπη στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Σε πρόσφατο κείμενο του ο καθ. Στέλιος Λυδάκης, ιστορικός τέχνης, αναφέρει για την ενότητα αυτή: Ο πολύπλευρος καλλιτέχνης Κώστας Ευαγγελάτος εμπνέεται από τον Ουρανό, όπως μας αποκαλύπτεται την ημέρα ή τη νύχτα, κάταστρος ή νεφελώδης, περισσότερο σαν αυτό τούτο το Αχανές, όπου η ανθρώπινη φαντασία πλάθει τον δικό της ιδιαίτερο κόσμο. Και είναι γεγονός, ότι ο Ουρανός επενεργούσε πάντοτε στον άνθρωπο ως αποκάλυψη της ίδιας της Υπόστασης του Υπέρτατου Όντος, ενώ το δέος που του διεγείρει, τον κάνει να ταυτίζει το Άπειρο με την Αιωνιότητα και την Αθανασία. Ο Emmanuel Kant τον αντιμετώπιζε ως το ύψιστο θαύμα, παράλληλα με τον Ηθικό Νόμο: «Ο Ουρανός από την μια μεριά και ο Ηθικός Νόμος μέσα μου αποτελούν το θαύμα αυτό καθαυτό». Κάποιοι καλλιτέχνες της Αναγέννησης και κυρίως ο Andrea Mantegna έβλεπε στις σιλουέτες των νεφών γίγαντες και ιππότες και κάθε λογής φανταστικά όντα. Ο Κώστας Ευαγγελάτος με διάφορες τεχνικές, που χρησιμοποιεί, οραματίζεται μορφές ανάλογες μ’ εκείνες, που αείποτε οι άνθρωποι ανακάλυπταν στον Ουρανό συσχετίζοντας τα σύνολα των άστρων με γνωστές τους μορφές. Τυπικό παράδειγμα ο ζωδιακός κύκλος και άλλα μεμονωμένα συγκροτήματα. Και σε όλες τις περιπτώσεις ο καλλιτέχνης συμπλέκει αυτά που του αποκαλύπτονται, με την προσωπική βίωση και μάλιστα με την ελευθερία εκείνη, που αποζητά και βρίσκει, εκεί που δεν υπάρχουν όρια και περιορισμοί. Απλά αξιοποιούνται οι αφορμές που προσφέρουν κάποια τονισμένα φωτεινά σημεία, για να μορφοποιηθεί ένα σχήμα, ένα πρόσωπο και η αφηρημένη εικόνα να αποκτήσει υπόσταση κατανοητή. Χρώμα και σχήματα, φωτεινά και σκοτεινά σημεία μετουσιώνονται θαρρείς σε νότες μιας υπερκόσμιας παρτιτούρας.