Πέμπτη 19 Μαΐου 2016
Δευτέρα 16 Μαΐου 2016
ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ- Το ταξίδι Μετακινούμενοι πληθυσμοί.
Το ταξίδι
Μετακινούμενοι πληθυσμοί
Μουσείο Μπενάκη – Πειραιώς 138
Εγκαίνια: 16 Μαΐου, ώρα 20:00
Διάρκεια: 19/05/2016 - 29/05/2016
|
8 κορυφαίοι φωτογράφοι/φωτο-ειδησεογράφοι από την Ελλάδα, αποτυπώνουν με το φακό τους τον τελευταίο χρόνο,
το Ταξίδι, τη διαδρομή όλων αυτών των ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν τις χώρες τους. Οι φωτογραφίες, ιχνογραφούν τη διαδρομή τους από
την Τουρκία στην Ελλάδα, με τελικό προορισμό τα σύνορα και με την ελπίδα να
φτάσουν σε ένα ασφαλές καταφύγιο, σε κάποια χώρα της Ευρώπης.
|
Μόνο το 2015 περισσότεροι από 850.000
άνθρωποι έφθασαν στη χώρα μας. Η Ελλάδα
αποτελεί χώρα διέλευσης και παραμονής για τον πληθυσμό
που μετακινείται, έχοντας ως μοναδική επιδίωξη την εγκατάσταση σε μία Ευρωπαϊκή
χώρα. Μετανάστες και πρόσφυγες, νόμιμοι και παράτυποι, όλοι, διεκδικητές του
ιερού δικαιώματος στη ζωή. Άνθρωποι, που τον τελευταίο χρόνο μετακινούνται
μαζικά σε ένα άχρονο πλαίσιο, με φόντο αλλά και διακομιστή τη χώρα μας.
«Στόχος μας με την παρούσα έκθεση είναι να προσεγγίσουμε ένα μεγαλύτερο κοινό ώστε να γνωρίσει τη σκληρή πραγματικότητα με την οποία
έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι, απλά για να διεκδικήσουν το
δικαίωμά τους σε μια ζωή με ασφάλεια, για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Να τους φέρουμε σε επαφή, μέσα από δυνατές εικόνες κορυφαίων στο είδος τους
διεθνών φωτογράφων, με αυτή την πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε», τονίζει ο γενικός διευθυντής του
αλληλεγγύη-SolidarityNow, Επαμεινώνδας Φαρμάκης και συνεχίζει: «Είναι για εμάς μια μοναδική ευκαιρία να
αναδείξουμε, μέσα από τη συστηματική προσπάθεια που γίνεται από το SolidarityNow, την κοινωνία της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς απέναντι στους πιο
ευάλωτους από τους συνανθρώπους μας».
Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που παρουσιάζονται στην έκθεση
είναι εικόνες που πλημμυρίζουν το ατομικό μας υποσυνείδητο και τη συλλογική
μνήμη μας, συνδεδεμένες απευθείας με γεγονότα και εικόνες προσφυγιάς και της
δικής μας ιστορίας. Η μετακίνηση πληθυσμών είναι μια διαχρονική αναγκαστική
ανάγκη χωρίς σύνορα και έθνη. Και θα συνεχίσει να είναι.
«Σε λιγότερο από ένα χρόνο, αυτό που ονομάστηκε “Η Μεγάλη Πορεία”,
οδήγησε περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους από τις ακτές της Λέσβου,
της Χίου, της Κω και άλλων νησιών του Αιγαίου στη Γερμανία ή πιο πέρα,
διασχίζοντας τη Βαλκανική χερσόνησο και αγνοώντας έστω για λίγο σύνορα και
εμπόδια. Η Ελλάδα αποτέλεσε κομβικό γεωγραφικό σημείο σε αυτή την πορεία και ο
ελληνικός λαός εξέχων κομμάτι αυτού του αξιοσημείωτου συμβάντος. Η έκθεση
συμβολίζει το ρόλο που διαδραμάτισε το ελληνικό έθνος, το οποίο στάθηκε απρόθυμος
παρατηρητής των αποτυχιών και των αντιφάσεων της Ευρώπης», υπογραμμίζει ο Jordi Vaquer, Περιφερειακός Διευθυντής για την Ευρώπη
του Open Society Foundations.
Οι 8 φωτογράφοι που μετέχουν στην έκθεση είναι οι: Γιάννης Μπεχράκης, Άλκης Κωνσταντινίδης,
Γιώργος Μουτάφης, Άγγελος Τζωρτζίνης, Enri Canaj, Μυρτώ Παπαδοπούλου, Ορέστης Σεφέρογλου, Χλόη Κριθαρά – Devienne.
Οκτώ φωτογράφοι, οκτώ διαφορετικές σκέψεις, έννοιες, αλήθειες και
πραγματικότητες. Οκτώ διαφορετικές ματιές που προσφέρουν τη δύναμη της σύνθεσης
και της δημιουργίας ενός Ταξιδιού με μοναδικό προορισμό τη Ζωή. Μέσα από τις
εικόνες τους, δημιουργούν μια συνεχή συνομιλία με το κοινό, γεννώντας σκέψεις,
αφυπνίζοντας συναισθήματα και ανακαλώντας μνήμες.
Πρόσφατα, ο Γιάννης Μπεχράκης και ο Άλκης Κωνσταντινίδης, έλαβαν το
βραβείο Pulitzer 2016 στην κατηγορία «Έκτακτης Επικαιρότητας», για την καταγραφή
και αποτύπωση της προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης.
Τρεις είναι οι ενότητες της έκθεσης, που δημιουργούν το σενάριο και αφηγούνται χρονολογικά το ταξίδι, με
αρχή, μέση και τέλος:
Είσοδος: Λέσβος, Κως, Σάμος, Χίος, Οινούσσες
Παραμονή: κέντρα κράτησης, κέντρα προσωρινής φιλοξενίας, καταυλισμοί, πλατεία
Βικτωρίας
Έξοδος: Ειδομένη
Οι θεματικές ενότητες, αναπτύσσονται σε μια συνεχή ροή, θέλοντας να
αποδώσει μία νοηματική συνέχεια.
Θέλοντας να μεταφέρουμε
την πραγματική εικόνα της διαμονής των προσφύγων, μία πραγματική σκηνή της
Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σκηνή που φιλοξένησε εκατοντάδες
οικογένειες τον τελευταίο χρόνο στη Χίο, θα εγκατασταθεί στον εκθεσιακό χώρο
και θα στεγάσει το δεύτερο μέρος της έκθεσης, που αφορά στην Παραμονή.
Η έκθεση προ(σ)καλεί το κοινό να ταξιδέψει
μέσα από τις φωτογραφίες – μαρτυρίες των φωτογράφων. Παράλληλα, επιχειρεί να
οικοδομήσει ένα διάλογο μεταξύ αναγνωρισμένων φωτογράφων και κοινού. Ο διάλογος
αυτός θα συγκεντρώσει μια σειρά από διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς οι
άνθρωποι που εμπλέκονται με τον ένα ή άλλο τρόπο στην προσφυγική κρίση, φέρουν
τη δική τους αλήθεια και πραγματικότητα, με στόχο να ευαισθητοποιήσουν, να
αφυπνίσουν συνειδήσεις ή ακόμη και να σοκάρουν.
Πέρα από τις φωτογραφικές
μαρτυρίες, η έκθεση φιλοξενεί σκίτσα παιδιών και εφήβων, συγκεντρωμένα από τον
Δημήτρη Σκλεπάρη, που αδυνατώντας να απαντήσουν και να περιγράψουν τους λόγους
για τους οποίους αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους, ζωγραφίζουν τη
ζωή τους στο Αφγανιστάν και στη Συρία, εισάγοντας τον επισκέπτη στο ταξίδι
αυτής της έκθεσης. Παιδιά που μεγάλωσαν με φόντο τη βία, που ωρίμασαν απότομα,
στιγματισμένα για πάντα τόσο συναισθηματικά
όσο και εκφραστικά.
Παράλληλα, θα προβάλλεται
το ντοκιμαντέρ “Refugee Highway” του σκηνοθέτη Χρόνη
Πεχλιβανίδη, που σε καλεί να ταξιδέψεις μαζί με τους πρόσφυγες από τη Συρία,
στη Ρόδο, την Κω, την Τήλο, τη Σάμο και τη Λέσβο, ξετυλίγοντας τις δυσκολίες
αυτού του ταξιδιού. Ένα ντοκιμαντέρ όπου η αγωνία και η ελπίδα για ζωή
εναλλάσσονται σε κάθε πλάνο. Επίσης, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, θα
μεταδίδονται πραγματικά ηχητικά ντοκουμέντα, από στιγμές διάσωσης.
“Οι εικόνες της έκθεσης, είναι ρεαλιστικές, σκληρές. Είναι εικόνες
που σε γεμίζουν κυρίως με θλίψη, αλλά ταυτόχρονα γεννάνε την ελπίδα, τη χαρά
του να ζεις, του να φτάνεις σώος στον προορισμό σου. Ένα πάζλ εννοιών και
σκέψεων που ανα-συνθέτουν την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο και αποκαλύπτουν για μια ακόμα φορά τη δύναμη της εικόνας και πώς αυτή,
μπορεί να μεταμορφώσει τις κοινωνικές συνειδήσεις του κόσμου μας”, όπως επισημαίνει η
επιμελήτρια της έκθεσης, Ντόρα Κομνηνού. Και συνεχίζει: «Σε αυτό το αφήγημα καλούμαστε να αναλογιστούμε τη θέση μας και να
επιλέξουμε τον τρόπο που θα διαφυλάξουμε το μοναδικό ανυπέρβλητο δικαίωμα όλων
των ανθρώπων, το δικαίωμα στη ζωή».
Γιατί κάθε φωτογραφία
είναι μια αντίληψη της πραγματικότητας
Γιατί κάθε φωτογραφία
είναι μια πολιτική σκέψη
Γιατί κάθε
φωτογραφία είναι ένα Ταξίδι
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Πληροφορίες:
Γραφείο
Τύπου Μουσείου Μπενάκη, τηλ.: 212 6875272, 6945 267063
Διεύθυνση
Επικοινωνίας αλληλεγγύη – SolidarityNow/ Σοφία Ιωάννου, Διευθύντρια
Επικοινωνίας: 210 677 2500/ 6937 2591997
Πέμπτη 12 Μαΐου 2016
ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ / ΑΝΘΡΩΠΟΓΡΑΦΕΣ, Η έννοια του εκμαγείου στην τέχνη.
ΑΝΘΡΩΠΟΓΡΑΦΕΣ
Η έννοια του εκμαγείου
στην τέχνη
Μουσείο Μπενάκη - Πειραιώς 138
Εγκαίνια: 11 Μαΐου 2016, 20:00
Διάρκεια: 12 έως 29 Μαΐου 2016 Φωτογραφικό υλικό θα βρείτε στο: https://www.dropbox.com/sh/
Το Εργαστήριο Γυψοτεχνίας-Χαλκοχυτικής της ΑΣΚΤ και το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζουν την έκθεση με τίτλο «ΑΝΘΡΩΠΟΓΡΑΦΕΣ. Η έννοια του εκμαγείου στην τέχνη», στο κτήριο της οδού Πειραιώς, από τις 12 έως τις 29 Μαΐου 2016. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 11 Μαΐου 2016 και ώρα 20:00.
Στην έκθεση προβάλλονται έργα των φοιτητών του εργαστηρίου των ετών 2012-2015, τα οποία δημιουργήθηκαν για τις 3 θεματικές ενότητες: «Αυτοπροσωπογραφία», «Το χέρι μου» και «Το βάρος μου». Τα έργα βασίζονται σε αντίγραφα μελών των σωμάτων των ίδιων των φοιτητών, συμβάλλοντας έτσι στον προβληματισμό για το κατά πόσο ένα αντίγραφο ανθρώπινου σώματος μπορεί να είναι ή να γίνει έργο τέχνης.
Η έκθεση αποτελεί συνέχεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο εργαστήριο και συνοδεύεται από μια ομότιτλη έκδοση (Εκδόσεις «Λειμών»), η οποία αποτελεί προσπάθεια για μια θεωρητική προσέγγιση των παραπάνω θεμάτων που απασχόλησαν τους φοιτητές. Τα κείμενα της έκδοσης υπογράφουν οι Μάγδα Αναγνωστή (αρχιτέκτονας), Δημήτρης Αναγνωστής (διδάκτορας Ψυχιατρικής-Ψυχανάλυσης), Μάρκος Γεωργιλάκης, (γλύπτης και επίκουρος καθηγητής της ΑΣΚΤ) και Δημήτρης Παυλόπουλος (αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών).
Τόσο η έκθεση όσο και η έκδοση αποτελούν τη δεύτερη δράση του Εργαστηρίου Γυψοτεχνίας-Χαλκοχυτικής, στην προσπάθειά του να συμβάλει στην ευρύτερη και βαθύτερη διερεύνηση των θεμάτων που απασχολούν τους φοιτητές, και όχι μόνο κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η πρώτη παρουσίαση της συγκεκριμένης δράσης πραγματοποιήθηκε το 2010, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.
Την επιμέλεια της έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη έχει ο γλύπτης και επίκουρος καθηγητής της ΑΣΚΤ, Μάρκος Γεωργιλάκης και τον σχεδιασμό η αρχιτέκτονας και φοιτήτρια της ΑΣΚΤ, Ηρώ Μανδηλαρά.
Στην έκθεση συμμετέχουν με έργο τους οι φοιτητές: Γιάννης Αυγουστής, Ανδρέας Βερναρδάκης, Ευαγγελία Δημητρακοπούλου, Στυλιανή Δημητρίου, Θεοδώρα Δεδούση, Διαμαντή Αικατερίνη, Θωμάς Διώτης, Ζερβού Ελένη, Δήμητρα-Ταμάρα Ζίγκαρις, Δημήτρης Καμπουρόπουλος, Δημήτρης Καλογερής, Χριστίνα-Ευδοκία Καλογεροπούλου, Ορέστης Καραλής, Άννα Κετίκογλου, Αικατερίνη Κομιανού, Κυριακή Κούνιαρη, Δανάη Κρίκη, Γεωργία Κυριακίδου, Καλλιρρόη Κωστίκογλου, Μαρία Λουίζου, Μανουρά Μαρία, Ηρώ Μανδηλαρά, Μαρίνα Μαργέλου, Έλενα Μαρίνου, Κωνσταντίνος Μάρος, Λυδία Μηλίγκου, Αναστάσιος Μυλωνάς, Δανάη Νικολαΐδη-Κωτσάκη, Αλέξανδρος Ντούρας, Γιάννης Παπαδάκης, Μαρίλια Παπανικολάου, Χλόη Παρέ-Αναστασιάδου, Βαγγέλης Πιτσολάνης, Αργύρης Ράλλιας, Νίκος Ραφτάκης, Oscar Riguelme, Άννα Σάπκα, Γιάννης Σπηλιόπουλος Χρίστος Στεριόπουλος, Σπύρος-Αιμίλιος Τζίμας, Αρισταίος Τσούσης.
Το οπτικοακουστικό υλικό είναι δημιουργία του Ιάπωνα καλλιτέχνη, Yu Araki, ενώ η φωτογραφία της αφίσας που συνοδεύει την έκθεση είναι του Ανδρέα Σμαραγδή. Οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από τις εργασίες των φοιτητών και γενικότερα την δουλειά του Εργαστηρίου Γυψοτεχνίας-Χαλκοχυτικής.
Στην έκθεση θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση από τον επιμελητή την Παρασκευή 27 Μαΐου 2016, στις 18:00.
Η συμμετοχή στην ξενάγηση επιβαρύνει το εισιτήριο της έκθεσης κατά € 2.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη συνοδευτική έκδοση:
«Η παρατήρηση και η μελέτη της εξωτερικής μορφής των σωμάτων ανθρώπων και ζώων, οι αναλογίες των μελών τους σε σχέση με τους υποκείμενους ιστούς τους, απασχόλησαν από πολύ νωρίς τους καλλιτέχνες. Αναζητώντας να αποδώσουν πρωταρχικά μιαν εντύπωση του αληθινού μέσω της οφθαλμαπάτης, ήταν απολύτως φυσικό να στραφούν στην Ανατομική, που θεωρήθηκε βάση της σπουδής των εικαστικών τεχνών σε σχολές και σε εργαστήρια του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης, του Μπαρόκ και των νεότερων χρόνων….»
Δημήτρης Παυλόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
«Όταν ο γλύπτης κάνει το πρόπλασμα, πλάθοντας τον πηλό, ξαναζωντανεύουν μέσα του παλιά βιώματα από τα πρώτα πρόσωπα της ζωής του και εμπειρίες που είναι συναισθηματικές και συγχρόνως κινητικές. Δεν είναι διόλου τυχαία η επιλογή του πηλού ως κύρια ύλη για την καθημερινή ενασχόληση με τη γλυπτική, σταθερά και σε βάθος χρόνου. Ο πηλός είναι μια ύλη ζεστή και απαλή, κατάλληλη για μεταμορφώσεις, αφού δεν είναι ούτε ρευστή ούτε στερεά, αλλά μεταβάλλεται από τη μια κατάσταση στην άλλη….»
Δημήτρης Αναγνωστής, Διδάκτορας Ψυχιατρικής-Ψυχανάλυσης
«Μιλώντας για την Μπάρμπαρα Χέπγουορθ θα ήθελα να αναφερθώ σε μια εξομολόγηση της στον Χέμπερτ Ρηντ. Αναφερόμενη στην επίσκεψή της στον Μπανκούζι, μιλά για ένα πολύ γνωστό της έργο του 1931, την «τρυπημένη φόρμα». Λέει: «Αναζητούσα μια ελεύθερη συναρμογή μερικών μορφικών στοιχείων που ανάμεσα τους ήταν ο χώρος, η καλλιγραφία, το ΒΑΡΟΣ και η υφή». Επιτυχώς ή όχι, το έργο αυτό αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το βάρος όχι ως παράπλευρο εμπόδιο που πρέπει να υπερπηδηθεί αλλά ως μορφικό στοιχείο και θέμα γλυπτικής διερεύνησης….»
Μάγδα Αναγνωστή, Αρχιτέκτονας
«Μετά τη μοντέρνα περίοδο, η παρουσία έργων βασισμένων σε αντίγραφα ζωντανών σωμάτων γίνεται ολοένα και πιο συχνή. Σε πολλές δε περιπτώσεις, εκτός από τα αντίγραφα, χρησιμοποιούνται και τα ίδια τα ανθρώπινα σώματα, ως μέσο ή ως εργαλείο. Χρησιμοποιούνται ακόμα και τα εκμαγεία, αφού, ως κάλυμμα συγκεκριμένης μορφής αποκτούν τις δικές τους διαστάσεις και αναλογίες, παρακολουθώντας βέβαια τις διαστάσεις και τις αναλογίες του περιεχομένου τους και γιατί έχουν την ιδιότητα να καλύπτουν και να αμβλύνουν τις όποιες λεπτομέρειες και να αποδίδουν μόνο τους βασικούς όγκους, δηλαδή γενικευμένη και αφαιρετική την εσωτερική μορφή. Αποκτούν έτσι τη δική τους φόρμα τη δική τους γλυπτική υπόσταση στο χώρο. Το εκμαγείο έχει αξία εσωτερικά ως το κενό, το αρνητικό το αποτύπωμα κάποιας μορφής και εξωτερικά ως μια νέα φόρμα….»
Μάρκος Γεωργιλάκης, Γλύπτης-Επίκουρος Καθηγητής ΑΣΚΤ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Εργαστήριο Γυψοτεχνίας-Χαλκοχυτικής
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)